ساکت و بی روح

 نه جنبشی نه حرکتی

  نبودی تا از تو و وجود تو شور زندگی بگيرم

 من بودم و يه دنيا وحشت که از تنهايی نصيبم شده بود

  بغضی نشکسته رو ديدم.

 بغضی  رو که تو سينه جا خوش کرده بودن رو حس کردم

ديگه موندن و غم ديدن جايز نبود .

 پر گشودم در تمام اون روزهايی که به من تعلق داشت .

 و حالا جز مشتی خاکستر از اونها چيزی باقی نمونده

در بين خاکستر های خاموش تو را ديدم . 

 و اون اولين لحضه ای بود که تو را حس کردم.