خیلی زود آمد و در دلم جای گرفت! اما هیف که همان طور که زود آمد زود نیز رفت.

می خواستمش با تمام وجود می خواستمش

ولی نمی دانست نمی فهمید و شاید نمی خواست بفهمد و

اندازه ی دوست داشتنم را درک کند.

یاد خاطراتمان با هم در آن مدت زمانی که با هم بودیم میفتم و

اشک سراسر چهره ام را همچون جویباری فرا می گرد

دلم می خواست حال نیز پیش من بود و

جای این که با اندوه و تنهایی خاطرات گذشته را یاد آور شوم با او آنها را به یاد می آوردم و به خوشی لحظاتمان می خندیدم و

خدا را شکر می کردم!

اکنون نیز می خواهم برای یک بار هم که شده ببینمش و

به او بگویم که:

((با تمام وجودم می خواهمت.))