افسوس که تو رفتی و بی آنکه قدری به یاد من باشی

بی آنکه در یادت باشم

بی آنکه احساس کنی قلبی برای تو می تپد و دوستت دارم را فریاد می زند

رفتی و من را با این همه آشفتگی در بهت و ماتم رها کردی

رفتن تو آغاز یک شکست بود

آری!!

شکستی که مرا در خود شکست و مرا از ریشه خشکاند

نمی گویم عاشق تر از مجنون از فرهاد از خسرو یا هر کس دیگر هستم

اما بدان اندازه دوستت دارم و بر سر حد ستایشت می کنم

کاش خداوند ذره ای مرا در زندگانی تو جای می داد

اما دریغا که در زندگانی تو هیچ جایی نداشتم

رفتی و به فکر چشمان بارانی من نبودی

به فکر دستانی که دیگر گرمی را احساس نخواهد کرد

و به سخنی که دیگرهیچ  آغازی ندارد

بمان با من!!

بمان حتی برای لحظه ای اندک

با من بمان!!

بمان تا چشمانم دوباره تو را ببیند و دهانت را ببویم و دستانت را بگیرم....